22 Mart 2019

Selam kirk yasim. naber?

öyle şeyler yaşıyorum ki keşke hislerimi somutlaştırıp sana aktarabilsem. dokunabilsen yaşadıklarıma, hissedebilsen.

korkmuyorum hissettiklerimi bagira bagira söylemekten. insanim ben. iyi -kotu ,dogru- yanlis binlerce günüm var.

bugün dipteyim. baya baya baya dipte. ne zaman çıkabilirim bilmiyorum. her sey bir ruya olsun bir anda her şey sihirli degnek degmis gibi düzelsin istiyorum. surekli uyuyorum. odayı bırak yataktan bile çıkamiyorum. yemek yemek, kimseyle konuşmak istemiyorum. hele hele çalısmak işe gitmek hiç mi hiç istemiyorum. ne oldu sürekli üreterek kendine gelen merveye diyeceksin. nereye gitti üretmek icin nefes alan, kendini gelistirmek icin surekli yeni yollar arayan merve diye soracaksın. hepsinin farkindayım bosuna söylenme. ama unutmuşum kirk yasim. ne icin yasiyordum? amacim neydi? unutmuşum. hatirlamiyorum. o kadar uzun zamandir kendimi hayal ettigim o seyin icinde gormek icin mucadele vermisim ki kim oldugumu, nereden gelip nereye gittigimi, ne icin yasadigimi unutmusum.

adi ustunde her sey hayalmis. hayalimmis. tek kisilik bir hayale sokmaya calişmişim iki kisiyi. hayal ettigim gibi gormusum, gormek istemisim, inanmisim. kirk yasim boyle bir durumda kimseyi suclamaya hakkim var mi? ben her sey mukemmelMİŞ gibi hayal edip kendimi kandirarak aylarca yaşamişsam bu benden baska kimin suçu?

hayal kırıklığı akıl almaz, kalp anlamaz derecede agir bir acıymış. korkunç, tarifi imkansız.

acısı geçecek, her sey duzelecek diyerek dolaşıyorlar etrafimda. onlara dönüp sorduğum tek bir soru var. “ne zaman?” kimse bu soruma cevap veremiyor. tutturmuşlar bi “geçecek, düzelecek, geçecek, düzelecek” ama NE ZAMAN??? ne zaman oldugunu bilmiyorsaniz geçip geçmeyeceğini de bilemezsiniz.

kardesimin bir kedisi var. luna. insanlar cok fazla etrafinda olunca koltugun altina saklanip saatlerce bekliyor. aynı luna gibi benim de bugün tek yapmak istedigim koltuğun altina saklanarak her şeyin geçmiş olacağı günü beklemek.

omuzlarımda taşıyabilecegimden cok daha agır yükler hissediyorum. yarını bilmem ama bugün omuzlarımi kaldıramıyorum. yine de surekli kendime bakara suresi ile gönderilen haberi hatırlatıyorum.

“Allah hiçbir nefse gücünün yeteceğinden öte yük yüklemez”

doğrudur herhalde. İçimde bir yerlerde bunun da üstesinden gelebilecek bir güç vardır.

bir de buna eşlik eden şems’in sözü var kulağımda;

“Düzenim bozulur, hayatım alt üst olur diye, endişe etme. Nereden biliyorsun hayatın altının üstünden daha iyi olmayacağını?”

keşke şimdi senin yerinde olup okusam bu yazıları. o gün pişman olacağım, bugün yapmam gereken bir şey varsa hemen yapsam. altı mı iyi üstü mü bilsem.

ömrümden gidecek olsa da lütfen su gibi aksın zaman. koşsun, gitsin, kaçsın , durmasın. ne olacaksa hemen olsun. beklemeden , sabretmeden, katlanmak zorunda olmadan…

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s