Kara Günler

Resim

Aklımı yitirmek üzereyim…Ne uyuyabiliyorum ne de gülüp eğlenebiliyorum. Etrafım ölülerle dolu ne yana baksam onlardan birini görüyorum. Gözümü kapattığımda çığlıklarını duyuyorum. Televizyonda, facete, instagramda, twitterda hatta maillerimde bile onlar var. Darmadağın oldum. Biri dokunsa oturup bağıra bağıra ağlayacağım. Aksi gibi kimse dokunmuyor hatta kimse konuşamadığımı bile farketmiyor. Her köşeden beni izleyen cesetleri, kafamda yankılanan feryatları, zihnimde kurguladığım ölüm anlarını  kimselere anlatamıyorum. İçim şişti… Karanlıktan ödüm patlar oldu, ışıkları dahi kapatamıyorum. Başka bir şeyler düşünmeye çalışıyorum ama yapamıyorum.Kafayı yemek üzereyim.” Ne yapiyim, ben ne yapiyim, elimden ne gelir” diye etrafıma bağıra çağıra kendimi öldürmek istiyorum. Bende ölürsem her şey biticek, vicdanım rahatlayacak, etrafımdaki uğultular dinecek, bütün sorun çözülecekmiş gibi hissediyorum.Daracık bir alana sıkışmış gibiyim. Hareket edemiyorum, konuşamıyorum, derdimi kimseye anlatamıyorum hem zaten bir laf etsem herkes üzerime  atlayacakmış gibi hissediyorum.Boğuluyorum. Herkesin kurduğu süslü püslü acıklı cümleleri ben kuramıyorum. Yeterince dramatik olan bu olayı daha fazla dramatize edip çok üzüldüğünü söyleyip arkasından cafelerde barlarda check in yapan o insancıkları içime sindiremiyorum. Herkes aynı değil elbet. Hangi kalp böyle bir durumu umursamadan geçebilir ki? Ama işte herkes aynı değil.  “senin bir an üzülüp hayatına geri dönebildiğin gibi ben dönemiyorum, sen kendi yazdığından bir etkileniyorsan ben 10 etkileniyorum, sen 1 dakika sonra unutuyorsan ben dakikalarca unutamıyorum” diyemiyorum. Başka şeylerle oyalanıp kendi kendimi iyileştirmeye çalışıyorum, bir türlü beceremiyorum.

Bir yakınım ölseydi “alışmak zorundasın, kendini toparlaman lazım, ölenle ölünmüyor” gibi cümleler kuracak olan insanlar, her an her saniye bana ölüleri hatırlatıp bir an bile unutmama izin vermeden çıldırana kadar acı çekmeme sebep oluyorlar. Anlamıyorlar mı ki nasıl acı çekiyorum.Benim kadar acı çeken, köşelere sıkışan, çaresizlikle izlediği olaylardan derin  yaralar alan birileri olacağını düşünemiyorlar mı? Bu şimdi bir iş kazası mı? Bu kazanın en büyük bedelini madenciler hayatlarıyla ödediler ve bitti mi? peki ya Benim gibi belki binlerce belki de milyonlarca, acının üstesinden kolay kolay gelemeyecek olanların ödeyeceği bedel… ?

Kendimi bıraktım artık.Birilerinin omuzlarında oradan oraya savrulduğumu hissediyorum.Çektiğim acının tarifi yok. İşte ben de ölüyorum…

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s